ชอบภาพโปสเตอร์ ตั้งแต่สมัยหนังฉายเทศกาลหนังเมื่อปีที่แล้ว

บางคนเตือนไปแล้วก่อนดู ว่าอย่าคาดหวัง ยังเชื่อว่าเซนต์คนเรามันคงต่างกันมั่ง

เราไปดู ด้วยความไม่คาดหวัง หลังหนังจบ ภาพก็สวยดี นักแสดงเต็มร้อย

แต่ทำไมหนังมันไม่ทำอะไรกับเราเลย ไม่มีคำตอบด้วย จึงหันมาถามคนที่ดูด้วย

ได้คำตอบเป็นคำถามว่า เชื่อในความรักของคุณลุงในเรื่องไหมละ ?

เพราะเราไม่เชื่อมั้ง เลยทำให้หนังไม่สามารถพาเราไปได้  เรื่องราวรักที่ร้างลา

และรอคอยกันมาร่วมสามสิบปี  โดยมีความรักของลูกชายซ้อนอยู่ในเรื่อง

และนำเสนอเรื่องผ่านละครที่เขียนบทโดยกิ๊กเก่าของคุณลุงเอง

เพราะเราไม่เชื่อในรักที่เลิกรากันมาแล้วร่วมสามสิบปี คนเปลี่ยน สภาพแวดล้อมเปลี่ยน

เหมือนที่เราไม่เชื่อใน happy birth day ตอนจบ  ฉากบนเตียงของลุงป้า

ซึ่งไม่รู้ว่ามีมาทำไม เธอ(คนที่ไปดูด้วย) ให้ความเห็นว่า ฉากนี้แย่และเกินมาก

เพราะว่าถ้าจะมาถามเอาความจริงหลังมีเซ็กส์กัน มันไม่สามารถปิดบังอะไรได้อีกแล้ว

เพราะเหตุผลที่ว่า sex ไม่เคยโกหก ถ้ามันจะมี มันคงต้องก้าวผ่านตรงนั้นมากกว่านี้

ถ้าจะมีมันต้องสลดหดหู่ไปเลย กับฉากบนเตียงฉากนั้น

ชอบที่สุดคือชื่อหนัง (ภาษาอังกฤษ) เพราะมันเป็นตัวเล่าเรื่องหนังได้อย่างดี

moment ที่รอคอย ตัวละครในเรื่องรอคอย moment นี้ ที่ไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว

ชอบรองลงมาคือโปรดักชั่น ชอบภาพสวยๆ ประดิษฐ์ ๆ

เหมือนสมัยยุทธเลิศทำ กุมภาพันธ์

ถ้าเป็นสมัยวัยรุ่น เราคงชอบหนังเรื่องนี้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้ แก่เกินชอบ

ชอบฉากตั๊กร้องไห้กับคุณป้าบนรถไฟ ชอบพอๆกับตอนสินจัยร้องไห้ในรักแห่งสยาม

เพื่อนแอบสงสัยติดใจเล็กน้อยว่า ตอนจบ นางเอกนั่งรถไฟไปลำปางทำไม ?

ในเมื่อเรื่องทั้งเรื่องเกิดขึ้นที่กรุงเทพ แล้วคุณลุงไปอยู่ลำปางทำไม ?

คุณป้านั่งรถไฟไปหาคุณลุงจากกรุงเทพ ไปลำปาง แล้วอะไร? ตกลงใครไปไหนกันแน่ ยังไง ??

แล้วตอนจบคุณป้าไปลำปางทำไม ตกลงเรื่องเกิดที่ไหนกันแน่ หรือเกิดแค่บนละครเวที

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงอาจจะชอบมากกว่านี้ 

แล้วอีกอย่าง ส่วนตัวแล้ว เพลง ท่าฉลอมมันไม่เพราะขนาดนั้น (ความเห็นส่วนตัว)

แล้วเราก็รู้สึกว่า ท่าทีของเนื้อเพลงมันเป็นเพียงทีท่าของการเกี้ยวพาราสีเท่านั้น

เหมือนผู้ชายเจ้าชู้ปากดีเท่านั้น มันไม่ได้รู้สึกแบบ

" จะมีใครรักใครสักคนได้อย่าเพลงนี้ไหม " ไม่เชื่อด้วยประการทั้งปวง

อันนี้องโทษทรรศนคติของตัวเองแล้ว แต่ชอบเพลงลุงธีร์ ไชยเดช

เพราะแกแต่งให้วันเกิดเราแต่ดันไปตรงวันตายพี่โจ้วงพอส

สุดท้ายนี้นอกเรื่อง

ขอประนามนักข่าวส้นตีน ที่เอารูปแอบถ่ายปิ๊น้องไดอาน่า (ของผม)

ไปขึ้นหน้าหนึ่ง  โดยที่รูปปิ๊เธอใหญ่กว่ารูปหน้าเธอประมาณยี่สิบห้าเท่า

โดยที่ ไดอาน่าไม่ต้องมาสั่งให้ผมจินตนาการ ปวดใจมาก

เคยเห็นข่าวหน้าหนึ่ง นสพ พวกแอบถ่าย กกน ตามสะพานลอย แล้วนี่อะไร

ถ่ายแล้วเผยแพร่หน้าปกหนังสือ อย่างใหญ่ ป้าเบียบทนได้ฤา ตร.นิ่งเฉย

มันสมควรต้องได้รับโทษจากสังคมเส็งเคร็งนี้  ที่คนที่เรียกตัวว่าสื่อ ทำอะไรก็ได้

แม้แอบถ่าย กกน ผู้หญิงมาขึ้นปก  สถุล กาก เหียก บัดซบสิ้นดี