มีโอกาสได้ดูหนังสั้น เพ็นกวิน หนังสั้น 40 นาที

ของคุณ นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ผู้กำกับหนังสั้นรุ่นใหม่ที่น่าจับตามอง

(เขาว่ากันว่าอย่างนั้น)

ที่มีเด็กหนุ่มใจดี หิ้วข้ามน้ำข้ามทะเลมากว่า 800 กิโลเมตร

ครั้นพอได้ดู ก็มีเหตุต้องถูกพรากจากหนังไปเกือบสิบกว่านาที

ดูไปประมาณ 10 นาที  ภาพนิ่ง แช่กล้อง ถ่ายกลางคืน

อุดมด้วยแสงวับแวม นิ่ง งัน เงียบ

...........

จาม ขี้มูกไหล เกรงใจเพื่อนร่วมดู

เลยขอตัวลงมาข้างล่าง

10 กว่านาทีต่อมา หลังชาร้อนไหลผ่านคอ พอบรรเทา

กลับขึ้นไปดูต่อ

...........

ภาพที่เห็นยังคงเป็นภาพนิ่ง

อุดมด้วยแสงวับแวม นิ่ง งัน เงียบ

มืดขึ้นเรื่อยๆ แอบถามคนข้างๆ นี่มันยังไม่พูดกันเลยเหรอ

แล้วก็มีบทสนทนาในหนัง

เสียงชายหนุ่ม หญิงสาวทะเลาะกัน

เพราะชายหนุ่มพาหญิงสาวมาดูเพ็นกวิน แต่หลงทาง

ในเวลากลางคืน ฝ่ายสาวเจ้าก็เฝ้าแต่บ่นพร่ำ

ชายหนุ่มก็รันแต่จะประชด ประชัน ได้อารมณ์คู่รักทะเลาะกันยิ่ง 

ตกลงทั้งคู่ตัดสินใจหาทางกลับ ท่ามกลางความมืด

ภาพสุดท้ายของหนังคือภาพเพ็นกวิน ในตู้กระจก

คาดว่าน่าจะเป็นในสวนสัตว์ที่ไหนสักแห่ง

............

มีแต่คนดูหนังเท่านั้นที่ได้เห็นเพ็นกวิน

เขา และ เธอ ในหนัง ไปตามหาเพ็นกวิน แต่ไม่เจอ

เพ็นกวินมันมีแต่ในหนังเท่านั้น

ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้ายที่ข้ามผ่านเวลาเชื่องช้าของหนังไป

ถามเพื่อนภายหลัง ตอนที่เราพลาดไป

สองสาวหนุ่มไปถามทางเพื่อจะไปดูเพ็นกวิน

มีคนบอกทาง แล้วทั้งคู่ก็ไปตามทางแล้วหลงทาง

ท่ามกลางความมืด

นี่แหละ เพ็นกวินที่ผมดู

ถ้าหนังเรื่องนี้ถูกฉายตามที่สาธารณะ แล้วสมมุติว่า

ชายหนุ่มพาแฟนสาวมาดู ช่วงเวลาแห่งการเชื่องช้า

ที่ทั้งคู่ต้องนั่งรนทนดูอยู่ คงไม่ต่างกับหนุ่มสาวที่หลงทางในหนัง

โทษกันไปมา

"พามาดูหนังอะไรเนี๊ยะ ไม่เห็นเข้าใจ"

"อ่าว ก็มาดูด้วยกัน เอาไหมละกลับบ้านกัน"

"จะกลับยังไงคนเยอะแยะ น่าเกลียด เกรงใจคนอื่นเขา"

"งั้นก็อย่าบ่น จะบ่นทำไม"

"ก็ไม่ได้บ่น ก็ถาม ก็ไม่เข้าใจ"

บทสนทนาคงประมาณนี้ได้

คู่รักนอกจอ คงไม่ต่างกับคู่รักในจอ

ที่พาตัวเองเข้ามาดู เพ็นกวิน

หลายคนอาจมองเป็นยาขม แต่ส่วนตัวแล้ว

รู้สึกเหมือนกำลังดูคู่สนทนาทะเลาะกันในหนังเรื่อง พลอย

รู้สึกถึงความน่ารำคาญของเรา ผู้ชาย

และความจู้จี้ขี้บ่น ของ เธอ ผู้หญิง

อันมีเพ็นกวินเป็นยูโทเปีย

edit @ 15 Oct 2007 14:11:40 by ON AIR