ไม่ใช่เรื่องที่เป็นข่าวรายวันเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

อันเป็นความน่าอับอายของสื่อสารมวลชนประเทศเรา

ผู้ที่พยายามจะตีข่าวให้เป็นเงิน โดยไม่สนแม้กระทั่งสิทธิส่วนบุคคล

เรื่องในร่มผ้า กลายเป็นเรื่องสาธารณะไปซะแล้ว

บ้านเมืองวุ่นวาย ข้าราชการคดโกง นักการเมืองหน้าหนา ตำรวจเป็นโจร

โทรศัพท์ในโรงหนัง เซนเซ่องี่เง่า เรื่องราวเยอะแยะ ไม่สนใจ

สนใจเด็กมอไซด์ล้ม แล้วไม่ใส่กางเกงใน เฮ้อ !

.........................

กางเกงในของเรา

วันนี้เป็นอีกวันที่จัดการกับมัน

ไม่รู้คนอื่นมีวิธีการจัดการกับกางเกงในที่ใส่แล้วยังไง

ซักครับ ใช่ ซัก แต่เราไม่มีเครื่องซักผ้า ก็ต้องซักด้วยมือ

ครั้นจะซักทุกวันก็เกรงจะเสียเวลา (ขี้เกียจ)

ผลก็คือ มีกางเกงในอยู่ในครอบครอง ยี่สิบกว่าตัว

แล้วพอเช็คปริมาณว่าเหลือที่พร้อมใส่ประมาณ 1-2 ตัว

งานใหญ่ก็จะเกิดขึ้น นั่นก็คือ

ซักกางเกงใน 20 กว่าตัว

เกือบชั่วโมงที่มือชุ่มน้ำ เล่นเอามือแทบเปื่อย

บางทีจังหวะก็ไม่ดี ถ้าวันไหนมีงานค้างอยู่

และพบว่าต้องซักกางเกงใน เพราะไม่อย่างนั้นจะไม่มีใส่ เช่นวันนี้

กว่าจะได้เริ่มงานหลังจากซักกางเกงในเสร็จก็เกือบห้าทุ่ม

เหมือนถูกทำโทษ ราตรีนี้จึงอีกยาวไกล

บางครั้งทนไม่ไหว ซื้อใหม่มาอีก 1 เซต (บรรจุ 3 ตัว)

นั่นก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้

ปริมาณกางเกงใน ในครอบครองจะท่วมหัวเอา

วันนี้ หลังจากซักเสร็จแล้ว เกิดความคิดใหม่

หรือเราควรซื้อเครื่องซักผ้าเล็กๆ เอาไว้ซักกางเกงในโดยเฉพาะ

น่าจะเหมาะกับคนขี้เกียจอย่างเรา

เพราะเสื้อ ผ้า อื่นๆ ส่งซักรีดรายเดือนอยู่แล้ว

แต่กางเกงในกับถุงเท้า เราเกรงใจคนที่รับซักรีด จึงต้องซักเอง

หรือเราควรตัดความเกรงใจนี้ทิ้งไป

คงไม่เหมาะในตอนนี้ เนื่องจากปกติธรรมดา เราไม่เคยส่งไปซัก

ถ้าตอนแรกส่งไปซักทั้งหมด คงไม่ขัดเขิน

เรื่องเล็กๆน้อยๆนี่ บางทีก็ทำเอาเราหงุดหงิดหัวใจได้เหมือนกันแหะ

...............................

นี่กรูมาบ่นอะไรอยู่วะ ?