ON AIR

รายการวิทยุที่จัดอยู่ "หนัง๒๕๒๑"

ศุกร์ที่ผ่านมา คุณ FILMSICK แอบหนีไปท่องเที่ยว และ ประจวบเหมาะกับ อาจารย์ต้น อนุสรณ์ ติปายานนท์ วนเวียนอยู่แถวร้าน เลยชวนแกมาจัดด้วย สนุกๆ เหมือนหาคนมาคุยด้วย จัดคนเดียว อายตัวเอง

วันนั้นอาจารย์ต้นอยากคุยเรื่อง NOSTALGIA อารมณ์คิดถึง ถวิลหา โหยหา อดีต ของผู้คน เมื่อคนเราอยู่ด้วยความไม่สุขใจ ไม่สบายใจ เรามักจะหลบ หลีกหนี ไปในอะไรที่ทำให้สุขใจ "อดีต"เป็นอะไรที่เราเลือกจะสัมผัสได้ ในแง่มุมที่ทำให้เราสบายใจ หนังอย่างแฟนฉัน จึงประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม การรวมตัวของศิลปินเก่าๆ ที่แยกย้ายกันไป จึงขายบัตรได้หมดเกลี้ยง คนเราเลือกที่จะหนีความเป็นจริงที่เผชิญอยู่ ถ้าความจริงมันโหดร้าย

แล้วมันจะมีวิธีอื่นไหม ที่เราจะไม่ต้องหลบไปกับความเป็นจริงที่เผชิญอยู่ ?

ทำอะไรให้ช้าลง น่าจะเป็นหนทางหนึ่ง เมื่อเราทำอะไรให้ช้าลง เราจะมีสติอยู่กับสิ่งนั้น ทุกวันนี้ ทุกอย่างไปไวมาก เราเคยตั้งข้อสังเกตุว่า นี่เราคือเผ่าพันธ์ที่เคยอยู่ในถ้ำหิวก็กิน อิ่มก็นอนวันๆนั่งแกะหินผาเล่น เพ้นส์ถ้ำเล่น สบายใจ เหรอ? นั่นคือสายพันธ์เราหรือ ?

ถ้าเทียบกับชีวิตเราทุกวันนี้ เรียนๆ จบๆ ทำงาน มีรถขับ แต่งงาน ซื้อบ้าน มีลูก เลี้ยงลูก ลูกโต แก่ ตาย มันเหมือนไม่ใช่ธรรมชาติของสัตว์ที่เรียกว่า "คน" หรือเปล่า ? ทำไมมันไปไกลกว่าเมื่อก่อนเยอะขนาดนั้น เราฝืนอะไรอยู่หรือเปล่า ?

เพราะการแข่งขัน เพราะโลกที่เปลี่ยน เปลี่ยนโดยเราๆท่านๆ เหมือนสร้างอะไรขึ้นมาเยอะแยะเพื่อให้รับใช้เรา แล้วผลสุดท้าย กลายเป็นว่าเราต้องไปคอยตามมัน มันมาใช้เราซะเอง ต้องคอยเชคเมลล์ คอยเปลี่ยนโปรโมชั่นมือถือ เปลี่ยนมือถือรุ่นใหม่

คุณเป็นเอกเคยตั้งข้อสังเกตุว่าถ้าโลกเราอุดมด้วยคนขี้เกียจ คงน่าอยู่ขึ้นอีกโข ...

จะไปทะเลาะกับใครก็ขี้เกียจขยับปาก จะไปวางระเบิดก็ขี้เกียจจุดชนวน ตื่นมันสายๆ หิวก็หาอะไรกิน เบื่อก็อ่านหนังสือ วาดรูปเล่น ตะล็อกป๊อกแป๊กไปเรื่อย เป็นอย่างนี้มันทุกคนเลยนะ สังคมคงน่าอยู่มาก