ON AIR

ออกเดินทางจากวังเวียง 10 โมง หลังอาหารเช้าริมน้ำซอง

สั่งลาวังเวียง เตรียมตัว(ตูด)นั่งรถเป็นระยะเวลาร่วม 8 ชั่วโมง

รถบัสที่นำเราไปสู่หลวงพระบาง สภาพใช้ได้

ประมาณรถปรับอากาศชั้นหนึ่งของบ้านเรา

ผู้โดยสารเต็มรถ มีเก้าอี้เสริมสำหรับคนลาวเจ้าบ้าน

เป็นเก้าอี้พลาสติคสีแดง วางตรงทางเดิน

คาดว่าเป็นญาติสนิท มิตรสหายกับคนขับ

จัดการตัวเองด้วยยาแก้เมารถก่อนออกเดินทาง

ได้ยินว่าเส้นทางสายนี้หนักหน่วงกว่า อุ้มผาง หรือ แม่ฮ่องสอนบ้านเรานัก

ว่ากันว่า 2,500 โค้ง ( ไม่รู้ใครกันที่บันทึกสถิตินี้ ช่างน่านับถือ)

ออกจากวังเวียงไม่เท่าไหร่ ก้นก็ไม่สามารถประคองตนอยู่บนเบาะนิ่งๆได้

ยาแก้เมาออกฤทธิ์ แต่ใจดื้อไม่ยอมหลับ จะรอดูหุบเขาในตำนาน

มีคนเคยผ่านเขาเล่ามาให้ฟังว่า เป็นอีกหนึ่งที่ไม่ควรพลาด

และนี่คือผลงานของการดื้อยาแก้เมาครับ

ทุกภาพถ่ายในรถ ผ่านกระจกขุ่นมัว

ด้วยความเร็วประมาณ120 กม. ต่อ ชั่วโมง และโค้งที่ไม่รู้จักตรง

กดชัตเตอร์ไปร่วมสี่แสนแปดล้านครั้ง

ผลงานที่พอดูได้ก็มีเพียงเท่านี้

เป็นทิวทัศน์ที่สวยงาม เกินบรรยาย หุบเขาสูงใหญ่ ลาดชัน

ปกคลุมไปด้วยดอกหญ้า (ที่ใช้ทำไม้กวาด)

ดูไปดูมาเหมือนเขาทั้งลูกถูกคลุมไว้ด้วยพรม

มองเห็นถนนคดเคี้ยวอีกฝั่งหนึ่งของภูเขา

ดูแล้วแทบไม่น่าเชื่อว่า อีกอึดใจเราต้องข้ามไปอยู่ตำแหน่งนั้น

ดูไกล ยาวนาน ไม่รู้จักจบสิ้น

ระหว่างทางมีเพียงชุมชนชาวเขาประปราย

ตากเรียงรายดอกหญ้าข้างทาง เพื่อทำไม้กวาด

ทุกบ้านทำเหมือนกันหมด

จนอดคิดไม่ได้ว่า บ้านคนแถวนี้คงสะอาดกันน่าดู

ประมาณเกือยหกโมงเย็น เราก็มาถึงยังสถานีขนส่งผู้โดยสารสายใต้

ของเมืองหลวงพระบาง เมืองมรดกโลก

......................................

edit @ 2007/01/15 13:06:07