ON AIR

นานมากแล้วที่ไม่ได้เดินทางโดยรถไฟ

ครั้งนี้ตั้งใจเดินทางกลับบ้านโดยเลือกที่จะไปรถไฟให้ได้

ได้ตั๋วนอน ชั้นสอง เตียงล่าง

สารภาพว่าเป็นตู้นอนครั้งแรกกับ รฟท. ( ที่ผ่านเป็นชั้นสามและสปริ้นเตอร์ด่วนพิเศษ

รถไฟมีรถเร็ว รถด่วน รถด่วนพิเศษ แล้วตกลงพี่ไม่มีขบวนไหนช้าเลยเหรอครับ )

ขึ้นที่สถานีบางซื่อ ไปก่อนเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง

นั่งรอ ผ่านไปหนึ่งขบวน สองขบวน

นี่มันได้เวลาแล้วนี่ เอ ... ไหนน้า กรุงเทพ-เด่นชัย ผ่านไปแล้ว แต่เป็นอีกรางหนึ่ง

มันคงเป็นขาขึ้น เอ๊ะ! เดี๋ยว

: พี่ครับ นี่รถไฟไปสายใต้เหรอครับ

: ครับ

: แล้วสายเหนือละครับ

: อ๋อ น้องต้องข้ามไปขึ้นอีกฝั่งหนึ่งนะครับ

ฉิ๊บ ! ไหนละป้าย อะ ป้าย บอกผมหน่อย จะบ้าตาย

แท็กซี่ ... คือว่าพี่รับ ผมจะไปรถไฟสายเหนือ ผมไปรออยู่สายใต้ครับ

แล้วที่นี้คือพอดีว่า สายเหนือมันออกไปแล้วนะพี่

พึ่งออกไปเลย ยังเห็นตูดมันลิบๆเลย บอกลาคนมาส่ง (ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกัน)

พี่ขับไปสถานีดอนเมืองให้เร็วที่สุดเท่าพี่ทำได้นะครับ

เอ๊ะ หรือผมควรไปหมอชิต หารถทัวร์ดี พี่ ไม่เอา ลองดู ชีวิตผมเป็นของพี่แล้ว

ระหว่างนั่งไปบนทาง บางซื่อ ดอนเมือง ก็โดนแท็กซี่เยอะเย้ยซะ

: น้องจะไปสายเหนือ แล้วไปรอสายใต้ เอ้า แล้วมันจะถึงเหรอ

: ไม่ถามใครเลย รออย่างเดียวเลย ไม่เอ๊ะใจเลย โถ ! น่าจะถามคนแถวนั้นหน่อยเนอะ

: รถไฟมันไม่ติดไฟแดงด้วยสิน่อ

สาบานได้ให้ตายเหอะ ตั้งแต่ขึ้นรถไฟมา ไม่เคยขึ้นสถานีที่มันแบ่ง

เป็นสายเหนือสายใต้แบบนี้นี่หว่า คนไทยเหมือนกันจะแบ่งเหนือแบ่งใต้ทำไมละนั่น

หน้าชา เพราะพี่แทกซี่ถากมาตลอดทาง จนถึงสถานีดอนเมือง

: นั่นไง ขบวนน้อง จอดรอเลย มันต้องอย่างนี้ สายเหนือ

: น้องจำไว้ดีๆนะ คราวหน้าจะได้ขึ้นให้ถูก จะไปสายเหนือ แล้วไปรอสายใต้ เฮ้อน่อ

จ่ายตังค์ รีบลงให้พ้นๆจากพี่เค้าสักที

ต้องวิ่งลัดรางไป บอกเจ้าหน้าที่ให้ยกรั้วให้หน่อย จะขึ้นรถไฟ

: อะไรนี่พึ่งมา รถจะออกแล้ว ไม่รักษาเวลาเลย ( ส่ายหน้า ทำหน้าตำหนิ )

( คิดในใจ : จะให้ผมอยู่อธิบายพี่ให้รถมันออกไปเลยหรือไง)

ก้าวขึ้นรถไฟ เดินไปอีกสามก้าว ขบวนเริ่มขยับ

เรารอดแล้วลูกเอ๊ย !

เดินหาเตียง อยู่เกือบท้ายขบวน นั่งลงบนเตียง หอบแห๊ก เหงื่อโชก

มีเพื่อนเดินทางชื่อยาวว่า 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ

ขอบคุณ คนมาส่งที่บอกเจ้าหน้าที่ให้วิทยุ ไปสถานีดอนเมือง

ขอบคุณพี่แท็กซี่ปากดี ไม่มีพี่ผมก็ตกรถไฟเหมือนกัน

ขอบคุณ รฟท. ที่รักษามาตรฐานรถไฟไทยได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย ยังไงยังงั้น

อย่างน้อยเรื่องเวลาก็ดีมากครับ ส่วนอื่นๆ เราไม่พูดถึงกันก็แล้วกันเนอะ

ก็เรามันไม่ใช่ความภูมิใจของคนไทยเค้านี่ จำไว้

..................

ที่นี่ สถานีรถไฟเด่นชัย

( ชอบเสียงประกาศสถานีเสียงนี้มาก ได้ยินทีไรขนลุกทุกที

เป็นเสียงเดิมที่ได้ยินมาตั้งแต่เด็ก ใครอย่าได้มาเปลี่ยนนะ ขอร้อง )

คงไม่ต่างกับเสียงเพลงบอกเวลาห้าโมงเย็นของหมู่บ้านฮานาตานิ