กลางคืน

มีนัดสังสรรกับเพื่อนเก่า ที่ไม่เจอกันมาร่วมห้าปี

เป็นเพื่อนสมัยเรียน ความจริงเราก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมากเท่าไหร่

แต่ในสถานที่ไกลจากที่เคยอยู่มา มันก็ทำให้ความห่างเหินตรงนั้นหายไป

เหมือนคนหมู่บ้านเดียวกันเจอกันในเมืองใหญ่ ความคุ้นเคยยังคงอยู่

ท่ามกลางวงสนทนา หลีกไม่พ้นเรื่องเฮฮาในวันเก่า แอลกอฮอล์ และของมีควัน

คุกรุ่นอยู่ในร้านที่ เมื่อกลางวันมันเป็นร้านหนังสือ และกาแฟ

เพลง เพื่อนฝูง วงสนทนา เสียงหัวเราะ

ทุกอย่างเป็นสิ่งที่เราเรียกร้องเอง โหยหาบรรยากาศแบบนี้มานานมาก

จึงทุ่มเทกับมันจนเกือบจะรุ่งสาง เหมือนคนหิวน้ำกลางทะเลทราย

พอเจอบ่อน้ำก็ตะกระตะกรามดื่ม จนหนำใจ ผ่านไปในหนึ่งคืน

กลางวัน

วันใหม่เริ่มขึ้นราวสิบเอ็ดโมง

ตื่นขึ้นมาด้วยรู้สึกราวกับมีอะไรเทินอยู่บนศรีษะ

ไม่สามารถเดินตัวตรงได้ โทรศัพท์จากเพื่อนคนเดิมมาปลุก

วันนี้ตั้งใจจะไปทอดน่อง ให้น้ำทะเลเล็ม

เข้าห้องน้ำ ทันทีทันไดก็อาเจียนออกมาไม่หยุด อยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง

กินอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้ำ ทุกอย่างย้อนกลับออกมาทางเดิม

เพื่อนมารับ หลังจากไปหาอะไรกินร้อนๆแล้ว คิดว่าคงจะดีขึ้น

ต้องไปเปลี่ยนยางรถตัวเอง หลังจากที่เมื่อคืนยางรถรั่วจนไม่เหลือลม

เปลี่ยนยางเสร็จ (ครั้งแรกในชีวิตที่เปลี่ยนเอง กลางแดดเที่ยง) หมดแรงหน้าซีด

อาเจียนออกมาอีกครั้ง บอกรูปพรรณสัญฐานได้เลยว่าเป็นสิ่งที่กินไปเมื่อครึ่งชั่วโมง

ตัวเบา ไม่มีแรงแม้แต่จะบยับตัว ต้องให้เพื่อนกลับบ้านไปก่อนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

นอนพักเอาแรง สลบเหมือด

ความสุขที่โหยหาตอนกลางคืน มันต้องแลกกันขนาดนี้เลยหรือ

จนตกเย็นอาการยังไม่ดีขึ้น ออกไปหาอะไรกินกับเพื่อนที่ร้านสี่ห้าคน

ก่อนออกไป เจอรถ ยางรั่วอีก หลังจากที่เปลี่ยนยางอะไหล่แล้ว

ไปถึงร้านข้าว ก่อนกินข้าวประเดิมเอาน้ำเกลือแร่ทีกินไปก่อนหน้านี้ออกมาอีก

กินข้าวเสร็จ ต้องบดยางไปเติมลมที่ปั๊ม ถึงปั๊มยางแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

โทรเรียกเพื่อนเอาประแจและแม่แรงมา ประแจคนละเบอร์อีก

โทรตามเพื่อนอีกคน มาภายใน 5 นาที เปลี่ยนล้อเสร็จ กลับบ้าน ไม่เหลือสภาพ

ฟื้นมาอีกทีเช้าวันใหม่อาการจึงทุเราลง แต่ยังคงเหมือนแรงหายไปครึ่งหนึ่ง

กลับไปคิดถึงเรื่องเมื่อวาน ถ้าไม่มีเพื่อนๆคอยช่วยเหลือ จะจัดการยังไง

เมืองเล็กเมืองนี้ มันล้นดีจริงๆ

มิตรภาพพบได้ในวันอ๊วกแตก

ขอบคุณครับ